جستجو
   
    Delicious RSS ارسال به دوستان خروجی متنی
    کد خبر : 59655
    تاریخ انتشار : 30 شهریور 1393 12:23
    تعداد بازدید : 415

    رئیس مرکز تحقیقات اسلامی مجلس شورای اسلامی:

    سه گانه افعال، اوضاع و افکار جزء حریم خصوصی هستند

    اصولاً مکشوف شدن امور مربوط به حریم خصوصی برای عده ای نمی تواند مجوز تجاوز به این حریم باشد؛ چون این تجاوز شما را از یک وضعیتی مطلع می کند که فرد خواهان مستور نگه داشتن آن است و طبعاً اگر هم برای عده ای مکشوف شده باشد، وی خواهان آن است که دامنه این انکشاف بیشتر نشود. ازاین رو در اینجا تجاوز به حریم خصوصی صدق می کند.

    به گزارش شبکه اجتهاد، حجت الاسلام والمسلمین احمد مبلغی رئیس مرکز تحقیقات اسلامی مجلس شورای اسلامی طی سخنانی پیرامون ضرروت توجه به حفظ حریم خصوصی افراد اظهارداشت: حریم خصوصی در اسلام زیرساخت جدی و اغماض ناپذیر برای "معنویت"، "تربیت" و "جامعه سازی" است، لازم است؛ حوزه های علمیه تا دیر نشده است به سمت "موضوع شناسی حریم خصوصی" و "معیارشناسی تجاوز به آن" و "محدوده این تجاوز" و "تطبیق آن بر فضای مجازی" (یعنی: مصداق شناسی تجاوز الکترونیکی) به پیش بروند.

    وی ادامه داد: هر امر پوشیده نگه داشته شده شخصی، حاکی از علاقه نوعی شخص به مستور بودن آن است به همین دلیل نباید به دنبال احراز علاقه شخصی وی به مستور بودن آن بود.

    اصناف سه گانه حریم خصوصی
    حجت الاسلام مبلغی در ادامه بیان داشت: ما می توانیم فعل، وضعیت و فکر شخص را جزو حریم خصوصی در نظر بگیریم که ورود به این حریم و یا افشای یکی از آنها روا نیست.
    استاد حوزه علمیه قم افزود: اما اینکه فعل، وضعیت و اندیشه افراد در چه زمانی جزو حریم خصوصی و چه زمانی حریم عمومی است و مرز این دو حریم کجاست به ظرف تحقق آنها که اجتماعی و یا غیر اجتماعی است، بستگی دارد.

    رئیس دانشگاه مذاهب اسلامی ادامه داد: ظرف اجتماعی به این معناست که این سه در جامعه تحقق پیدا می کند یا ظهور دارد. و ظرف تحقق غیر اجتماع آن است که فعل یا وضعیت یا فکر شخص به گونه ای است که هیچ کس غیر از خودش به آن دسترسی و آگاهی ندارد و این جزو حریم خصوصی است.

    فعل واقع از سوی شخص در ظرف اجتماع تقسیم
    حجت الاسلام مبلغی اظهار داشت: فعل واقع از سوی شخص در ظرف اجتماع را می توانیم به دو دسته تقسیم کنیم: یک بار به گونه ای است که جوانبی از فعل قابل مستور نگه داشته شدن است و صاحب فعل آن را مستور نگه می دارد. اگر کوشش شود جوانب مستور نگه داشته شده افشا شود، این افشاگری تجاوز به حریم خصوصی است.

    استاد حوزه علمیه قم یادآورشد: مقصود از جوانب مستور نگه داشته شده آن جوانبی است که شخص مایل به اخفای آن است، نه مکشوف شدن آن؛ به ویژه آنکه با افشای این جوانب صورت فعل انجام گرفته در جامعه عوض گردد و شخصیت فرد لکه دار شود.

    حجت الاسلام مبلغی گفت: در این صورت با وجود اینکه این فعل در ظرف جامعه رخ می دهد، باید آن را جزو حریم خصوصی به حساب آورد؛ اگرچه وقتی فعل در ظرف جامعه رخ می دهد، به معنای آن است که به صورت مکشوف در حال انجام است ولی طبعاً پوشیده داشتن نسبت به جوانب و ابعادی از آن است. گونه دوم موضوعی است که جوانب آن قابل پوشیده نگه داشتن نیست.

    وی یادآورشد: در کنار این دو، افعالی وجود دارد که به تنهایی مربوط به خود شخص نیست، بلکه مربوط به او و اطرافیان اوست، که مصداق بارز آن خانواده اوست. اگر محیط خانوادگی را امری بین وضعیت فردی محض و اجتماعی محض بگیریم، می توان از آن به حالت نیمه اجتماعی تعبیر کرد.

    وضعیت یا افعال مربوط به فضای خانوادگی 
    حجت الاسلام مبلغی ادامه داد: این وضعیت یا افعال مربوط به فضای خانوادگی دو صورت دارد: یک بار در محیط خانواده استقرار دارد. طبعاً محیط خانواده ظرف اجتماعی به معنای مکشوف برای افراد جامعه نیست. ورود به این وضعیت خانوادگی در صورتی که از سوی فرد پوشیده نگه داشته شده باشد، نوعی تجاوز به حریم خصوصی است. گاهی نیز این وضعیت خانوادگی مثل فعل فرد در ظرف جامعه رخ می دهد.

    وی در پاسخ به این سؤال که اگر احراز نکنیم فرد خواهان مخفی نگه داشتن امری است یا نه، آیا مکشوف کردن آن یا رفتن به سمت کشف آن تجاوز به حریم خصوصی تلقی می شود، گفت: هر امر پوشیده نگه داشته شده ای به صورت نوعی حاکی از علاقه شخص به مستور بودن آن است؛ چه آنکه پوشیده داشتن آن یک امر عقلایی و عرفی است، به همین دلیل نباید به دنبال احراز میل شخص او به اخفاء آن بود.

    حجت الاسلام مبلغی گفت: با این بیان، معیاری برای حریم خصوصی پیدا می شود و آن اینکه، نفس رصد کردن و رفتن به سمت امور نامکشوف، تجاوز به حریم خصوصی تلقی می شود؛ چون فرد را در معرض مسائلی قرار می دهد که مستور نگه داشتن آن برای صاحب حریم، مطلوب و مورد درخواست و علاقه او است.

    حریم خصوصی، نسبی یا مطلق؟
    استاد حوزه علمیه قم با طرح این سؤال که آیا حریم خصوصی نسبی داریم؟، گفت: مقصود از حریم خصوصی نسبی امور مربوط به یک فرد است که به دلایلی برای افرادی از جامعه مکشوف شده است. آیا کوشش برای فهم این مسائل و کشف آن ها که طبعاً به دامنه آگاهان به یک وضعیت خصوصی می افزاید، تجاوز به حریم خصوصی است؟

    وی افزود: اصولاً مکشوف شدن امور مربوط به حریم خصوصی برای عده ای نمی تواند مجوز تجاوز به این حریم باشد؛ چون این تجاوز شما را از یک وضعیتی مطلع می کند که فرد خواهان مستور نگه داشتن آن است و طبعاً اگر هم برای عده ای مکشوف شده باشد، وی خواهان آن است که دامنه این انکشاف بیشتر نشود. ازاین رو در اینجا تجاوز به حریم خصوصی صدق می کند.

    حجت الاسلام مبلغی یادآور شد: حریم خصوصی مطلق به معنای امر نامکشوف شده به صورت کامل است؛ یعنی کاملاً خصوصی است؛ به عبارتی وضعیت عینیت یافته آن خصوصی محض است. اگر این امر کاملاً خصوصی برای عده ای مکشوف شد، از حالت خصوصی بودن خارج می شود؛ ولی برای شما که به سمت آن می روید، همچنان حریم خصوصی است؛ چون معیار خصوصی بودن نسبت به شما صادق است. در این صورت حریم خصوصی نسبی به حساب آید.

    وی در پایان سخان خود یادآور شد: در هر حال کوشش برای دستیابی به امور داخل در حریم خصوصی، تجاوز به این حریم است؛ چه برای برخی افراد انکشاف پیدا کرده یا نکرده باشد. به عبارتی حرمت تجاوز به حریم خصوصی براساس ادله خاص خود ثابت است و به هیچ وجه نمی توان از آن عبور کرد.





    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :
تعداد بازدید کنندگان کل :
تا کنون :
28635827
اکنون :
35